Scenariusz spektaklu, napisany przez Wojciecha Kobrzyńskiego, oparty jest na tekstach
wielkiego poety francuskiego, Françoisa Villona, żyjącego u schyłku średniowiecza.
Był on niezwykle barwną postacią, często popadał w kolizję z prawem, wielokrotnie
więziony za rabunki i mordercze bójki cudem uniknął stryczka. Skazany na banicję w
1463 roku opuścił Paryż, dalsze zaś jego losy owiane są tajemnicą. Cała spuścizna poetycka Villona liczy zaledwie ok. 120 stron, pozostawił on po sobie dwa zbiory wierszy - pełen błazeńskiej werwy "Mały testament" i, najwyżej ceniony, "Wielki testament". Ten ostatni jest jakby wyznaniem lirycznym, opowieścią o sobie, rodzajem artystycznego pamiętnika, w którym fakty autentyczne łączą się z poetycką, zmienną w nastrojach wizją. Bohater "Wielkiego testamentu" jest człowiekiem o dwoistej naturze, rozpiętej między złem a poczuciem skruchy, między szpetotą życia a pięknem sztuki. Villona uważa się za pierwszego nowoczesnego liryka, piewcę bolesnego rozdwojenia. W jego twórczości uderza zwięzłość sformułowań pełnych poetyckiej siły, zmienność nastrojów, przechodzenie od wesołości do smutku, od wzruszenia do szyderstwa. Zadumie nad przemijaniem i marnością ludzkiego życia towarzyszą wspomnienia ziemskich uciech, te z kolei sąsiadują z pełną grozy wizją śmierci.
