Odkąd opuściliśmy stabilne struktury dawnych światów, staliśmy się obcy. Niepewni. Nieswoi. Nasze ciała są stale gotowe, oczy otwarte, dłonie rozedrgane. Rozciągnięci pomiędzy tu i tam, straciliśmy równowagę. Punkty oparcia. Stąpamy uważnie szukając wciąż nowych miejsc, pozycji, relacji, uznania. Czujni. Rozdarci między sobą a światem, którego nie znamy. Nieustannie się zmieniamy – plastyczni, mobilni, przejściowi.
Wewnętrzni emigranci.
Spektakl teatru tańca „EMIGRANT” opowiada o migracji rozumianej nie jako fakt biograficzny, lecz jako doświadczenie współczesnego człowieka — ciągłego dostosowywania się, funkcjonowania pod oceną oraz życia w warunkach niepewności i braku jednoznacznego poczucia przynależności. Projekt koncentruje się na ciele jako podstawowym narzędziu reagowania na presję i zawieszenie. Ciało funkcjonuje w systemie, w którym akceptacja jest stale odroczona — nie istnieje moment potwierdzenia, że jest „wystarczające”. Każda próba dopasowania się nie prowadzi do stabilizacji, lecz generuje kolejne napięcie.
Krystian Łysoń
Artysta ruchu, choreograf, performer, pedagog. Twórca pomiędzy sceną, ekranem i żywą strukturą ciała. Widzi ciało jako miejsce napięcia między strukturą a intuicją, między instynktem a ideą. Pracuje na przecięciu tańca, teatru, obrazu i dźwięku, stale poszukując nowych form spotkania z drugim człowiekiem. Absolwent Wydziału Teatru Tańca krakowskiej Akademii Sztuk Teatralnych w Bytomiu, od początku kariery rozwijał własny idiom cielesności – oparty na intensywności, precyzji i duchowym rezonansie ciała z przestrzenią. Na scenie teatralnej współpracował z wieloma reżyserami i choreografami, m.in. Jerzym Stuhrem, Erykiem Makohonem, Eweliną Marciniak, Wojciechem Farugą, Tomaszem Wygodą, Anną Godowską, Kubą Kowalskim czy Colleen Thomas-Young. Jego ciała doświadczyła zarówno klasyka (Wyzwolenie, Na czworakach, Orfeusz i Eurydyka), jak i formy eksperymentalne i taneczno-dramatyczne (Tysiąc Nocy i Jedna. Szeherezada 1979, Bataille – świt nowych dni). Jako choreograf Łysoń wypracował rozpoznawalny styl, obecny w spektaklach instytucjonalnych (m.in. Dekalog, Matka Joanna od Aniołów, 1970, Katyń. Teoria Barw, Grand Musical Hotel, Maria de Buenos Aires, Krwawe gody, Hotel ZNP) oraz w projektach dla dzieci i młodzieży we współpracy z Teatrem w Ruchu, Teatrem La La Lena i Teatrem Niewielkim.
Andrei Kamarou
Jest tancerzem i choreografem działającym w obszarze tańca współczesnego, teatru tańca oraz projektów performatywnych. Jest absolwentem Akademii Humanistyczno-Ekonomicznej w Łodzi (kierunek Taniec, 2022–2025) oraz z wyróżnieniem ukończył Państwowe Technikum Sztuki w Mińsku (2017–2020).
W swojej praktyce łączy działalność wykonawczą i choreograficzną. Współpracował z czołowymi instytucjami, m.in. z Teatrem Wielkim – Operą Narodową w Warszawie („Maria de Buenos Aires”, reż. Wojciech Faruga; „Halka”, reż. Mariusz Treliński), Teatrem Wielkim w Łodzi („Don Kichot”, chor. Aleksander Polubentsev), Teatrem Muzycznym ROMA („Portret Doriana Graya”, chor. i reż. Piotr Jeznach, premiera 2026) oraz Instytutem Teatralnym im. Zbigniewa Raszewskiego („Rewolucja Księżyca”). Brał udział także w projektach międzynarodowych, m.in. IMPAQ 2024 w Rijadzie („HAWADI Show”, chor. Anna Hop, prod. DRAGONE) oraz „Borderless State of Mind” (DanceLab / DansensHus Tromsø).
Jest autorem spektakli prezentowanych na festiwalach i w instytucjach tańca, m.in. w Kieleckim Teatrze Tańca („7”, „Matrioszka”), na Gdańskim Festiwalu Tańca oraz w programie Przestrzenie Sztuki – Taniec. Jego twórczość koncentruje się na relacji ciało–przestrzeń oraz tematach tożsamości i transformacji.
Laureat Stypendium Ministra Nauki RP (2023/2024) za osiągnięcia artystyczne. Posiada także doświadczenie w produkcjach filmowych i serialowych („1670”, Netflix; „Lalka”, Gigant Films).
Zdobywca I nagrody i Nagrody Choreografa w konkursie „Ciało wzruszone” za spektakl „Ptasiek” oraz wyróżnień w konkursie ZAiKS za prace „Ptasiek” (2023) i „Empaths” (2024).
Gieorgij Puchalski
Choreograf, performer, kompozytor muzyki i reżyser światła. Jego praktyka koncentruje się na budowaniu relacji pomiędzy ruchem, dźwiękiem i światłem jako równorzędnymi elementami dramaturgii scenicznej. Kształcił się m.in. w CODarts (Holandia) oraz P.A.R.T.S. (Belgia). Współpracował z zespołami T.r.a.s.h., Het Internationaal Danstheater i De Dansers, a także z reżyserem Christofem Loyem w instytucjach takich jak Deutsche Oper Berlin, Zurich Opera House, Theater an der Wien i Dutch National Opera. Jako kompozytor tworzy muzykę do spektakli tanecznych i teatralnych, m.in. „Win.dows 38”, „One Hundred Falls” oraz „Tymczasowe Nośniki Krajobrazu”. W pracy z dźwiękiem skupia się na jego fizycznym oddziaływaniu i relacji z ciałem performera. Jako reżyser światła rozwija projekty, w których światło funkcjonuje jako narzędzie budowania napięcia i struktury scenicznej (m.in. „Tu Mieszkamy”, „Frajda, Granda. Bzik”, „Rewolucja Księżyca”).
